گاه نوشته ها...

.:خدا یار و نگهدارتان:.

محمد آرمان — 2010-10-31T07:59:39+01:00

برای رسیدن، چه راهی بریدم
در آغاز رفتن، به پایان رسیدم
به آیین دل سر سپردم دمادم
كه یك عمر بی وقفه در خون تپیدم
یاد و خاطر قیصر امین پور گرامی باد و روحش قرین رحمت الهی قرار گیرد.
به آیین دل سلامتان میكنم اما به رسم ناپسند روزگار وداع آخرین را به عرضتان اعلام میدارم، روزگاری خوش و دلنشین را در طی این دو سال كنار یكدیگر گذراندیم و افتخار بزرگی بر من نائل آمد كه با شما دوستان بزرگ و حقیقی آشنا شدم، بهترست بیش از این به حاشیه ‌ها دامن نزده و بگویم كه خدانگهدارتان باد...
اردتمند جاودانه‌ ی شما، محمد آرمان
پاینگار: دیگر در اینجا نخواهم نوشت.

دیروز...امروز...فردا

محمد آرمان — 2010-09-14T05:05:38+01:00

امروز گذشت مثل دیروز، مثل دیروزی كه چند وقت پیش میگفتم هیچگاه نمی‌رسد. این گفتنی‌های بیخود و موهوم، زاییده ی پیشآمدهایی بود كه پیش از دیروز آمده بودند تا من اینچنین فكر خامی را بپرورانم، اما سرانجام دیروز رسید و همزمان با رسیدنش، من هم رسیدم، همچون میوه ی كالی كه سالها انتظارش رسیدن بود. دیروز گذشت، امروز هم مثل دیروز گذشت و آرزو میكنم كه ای‌كاش، فرداها هم مثل دیروز بگذرد. مثل دیروزی كه در هزاران روز زندگیم انگشت شمارترین‌اند...

مادرم

محمد آرمان — 2010-06-02T22:22:06+01:00

مادرم سلام
روزت مبارك، عزیزم
خیلی دلم برایت تنگ شده بود
بخدا، دلم برای چشمان مهربانت، جان می داد
می دانم كه می خواستی بیایی
اما پاهای ناتوانت و دستان رنجورت، سد بزرگی بودند
سرانجام از آن دردخانه ی روزگار بازگشتم
مادرم، آرامش قبلم
میدانم كه هنوز خستگی از روح بزرگ و مهربانت خارج نشده
اما ببخش من را، در توانم نبود كه زودتر بیایم
پیش از آنكه خستگی مهمان روحت بشود
اما تو هم بدان، آنقدر برایم عزیز هستی كه
نام تو را هركجا و به هرصورتی نمی نویسم
نام تو شایسته ی بال پروانگان است
نام تو شایسته ی سینه ی آسمانست
باید نام تو را با وضو نوشت
با طهارت محض
می نویسم مادر اما می خوانم تمام زندگی من
می نویسم مادر اما می خوانم انسانیت مطلق...

میلاد بانوی بزرگ مهربانی و خوبی و همچنین روز زن را به تمامی مادران و بانوان ایرانی تبریك می گویم.

پینوشت: دوستان مهربانم، از اینكه به فكر من بودید، خیلی متشكرم. انشالله در یك وضعیت جسمی مناسبتر به خدمت خواهم رسید.

علت غیبت یك ماهه ی محمد آرمان به قلم مهدی نامور

مهدی نامور — 2010-05-17T12:04:32+01:00

خب حتما همه تان تعجب كرده اید كه چرا این حقیر در وبلاگ محمد آرمان مشغول نگارش هستم؟
     چند وقت پیش به اتفاق كاپیتان براد به عیادت یكی از دوستانمان در بیمارستان نفت رفته بودیم كه خیلی اتفاقی، محمد آرمان را در یكی از اتاق های مجاور دیدم. جا خورده بودم و با دو دلی و شك به سمتش رفتم و بی پروا و به خیال اینكه فرد روبرویم آرمان نیست(از طریق ایمیل تصویرشان را دیده بودم) گفتم: جناب آرمان!(برای آنكه ضایعگی هم عالمی دارد و از این حرفها و یك وقت اشتباه نگرفته باشم، گوشی ام را در دستم گرفته بودم كه مثلا در لیست شماره تلفن ها به دنبال اسمی می گردم، البته زیر چشمی او را هم می پاییدم) تا سرش را برگرداند طرفم، حدسم به یقین تبدیل شد و با شجاعت بیشتری طرفش رفتم و گفتم:
شما محمد آرمان هستید؟ محمد هم كه حسابی جا خورده بود( این را از چشمهای نیمه بازی كه ناگهان به اندازه ی غار علیصدر دهن وا كردند، میشد فهمید) گفتند: شما؟
     خیلی متین و مودب و با وقار خودم را معرفی كردم و بعد از اینكه من را شناخت، كلی تحویل گرفت. خوش و بشی كردیم و چاق سلامتیمان را 15 دقیقه ای كِش دادیم. تقریبا نزدیك بود خودم را به دیوار بكوبم، بس كه این جوان، مبادی آداب تشریف داشتند و در بیان كلمات شمرده و آرام صحبت می كردند اما خدا رو شكر عنان صحبت را پرستارشان با یك سرم از ایشان ربود و بنده را هم خیلی با احترام(تصور كنید، خیلی!) از اتاق مریض به بیرون هدایت كرد.
     قرار گذاشتیم كه در یك فرصت مناسبتر به عیادتش بروم. این مسئله رخ نداد تا دیروز كه من به اتفاق كاپیتان به بیمارستان رهسپار شدم. سر و رویش شادابتر از گذشته بود و نفسش بهتر در می آمد و كلمات را تندتر می گفت اما جای بسی تعجبست كه چرا هنوز آن مبادی آدابیش از بین نرفته بود!
اما علت غیبت:
     ایشون در یك تصادف وحشتناك جاده ی شیراز(اواخر زمستان 87)، جون سالم به در میبره(در هنگام غلتیدن اتوبوس، از پنجره پرت میشن بیرون). میگذره و میگذره تا حدوداً سه هفته ی پیش كه "كمر درد" امونشون رو میبره و در بیمارستان نفت بستری میشن و...
جالب اینجاست كه گوشی موبایلشون هم توی همین گیر و دار بستری شدن، دزدیده میشه و خلاصه همه اش حكمت خدا بود كه تونستیم پیداشون كنیم! مِن حِیث المجموع، ایشون در حال حاضر سلامت روحیشون تضمینه اما سلامت جسمیشون در هاله ای از ابهام(نور!) قرار داره و محتاج دعای شما عزیزان هستند.
تصویر زیر، تصویر همون اتوبوسیه كه ایشون ازش جون سالم به در برده و با فناوری فوق پیشرفته ی بلوتوث برای اینجانب ارسال فرمودند:

پینوشت:
1- نویسنده در هنگام انتخاب عنوان این مطلب، در جو تشریف داشتند!
2- یادم باشه كه به محمد عزیز بگم، كمتر استعدادش رو شكوفا كنه و از این شعرها بگه! چون گویا خداوند عالم هم وبلاگشون رو مورد مطالعه قرار می دهند و در كل، زود شعراشون تفسیر میشه!
3- یخ نكنم!

خسته نباشید، مطلب طولانی ای بود اما بالاخره تموم شد! میتونستم توی دو سه كلمه خلاصه اش كنم اما روی آمادگی روحیتان هیچ حسابی نمیشود باز كرد!

هجرت ماندگار

محمد آرمان — 2010-04-14T03:16:46+01:00

     با همه قید تعلق بسته ام پنهانی
     همه ابرهای نگاهم شده اند بارانی
     فرصت ماندن و خواندن، ندارد این دل
     بهترین فرصت هجرست، این شب طوفانی

شعری از خودم

ما آدم ها...

محمد آرمان — 2010-04-05T10:02:17+01:00

ما آدم ها، گاهی عقب ماندگی را به خودمان تحمیل می كنیم.
ما آدم ها، گاهی به خودمان توهین می كنیم.
ما آدم ها، گاهی ارزش داشته هایمان را می دانیم اما نه در حد واقعی اش.
ما آدم ها، گاهی عشق ورزی نا به جا می كنیم.
ما آدم ها، گاهی حرف را بی منطق می آفرینیم.
ما آدم ها، گاهی غافل می شویم كه خدایی داریم.
ما آدم ها، گاهی بهترین دوست هایمان را با بدترین دوست هایمان معاوضه می كنیم.
امروز دلم می خواهد بگویم كه این "ما"ی مشترك را نمی خواهم و "من بودن" هم گاهی ارزشمندترین شیوه ی زندگی را می آفریند.

پاینگار:
دوستان عزیز و مهربانم، تعطیلات عید امسال تا خود روز 13 مشغول كار در آزمایشگاه بودم، به هر حال صمیمانه عذرخواهی می كنم اگر كه نتونستم به دیدگاه های پر از مهر و محبتتون پاسخ مناسبی بدهم.

آنگاه كه بهار را خواهی دید...

محمد آرمان — 2010-03-18T14:30:00+01:00

كافیست گلی را بو كنی
كودكی را نوازش كنی
دستی را بگیری
شبی را سپید كنی
و آنگاه در آیینه بنگری
بهار را خواهی دید.

.:عیدتان مبارك:.

میزبانی خاك، میزبانی مرگ

محمد آرمان — 2010-03-07T14:09:11+01:00

به دعوت مرد جوان:
هوای خاك آلودی را به ریه هایم استشمام می كنم و چشمانم را می بندم
شاید این آخرین نفس باشد
شاید بعد از این، مادرم را نبینم
شاید هم بعد از این نفس، مادرم دیگر ما را نبیند
مادرم آسم دارد
هوای خوزستان، چهارسال آزگارست كه با خاك هم سفره گشته است
شبهایی كه ما میزبان خاكیم، مادرم میزبان مرگست!
باز هم قصه ی وداع با مادرم تا آخرین لحظه، در كنار درب بیمارستان
باز هم خوابی كه در چشمان ترم می شكند
باز هم افسوس از بی كفایتی
باز هم افسوس از بی لیاقتی
باز هم حرف هایی كه لاجرم، دردشان به مرهم سیاست محتاجست
اما نه
انگار مادرم جانش به این دنیاست و امشب هم نمی رود
خدایا تا به كی، این رفت و آمدهای ناگزیر را تحمل كنیم؟
لحظه های پرپرشدن مادرم، زجری بس سخت و دشوارست
خدایا آخر تا به كی؟

از تمامی دوستان تقاضا دارم كه در حد توان و علاقه و ذوق و قریحه شان به این كمپین حمایتی بپیوندند.
منتظرتون هستم.
حلقه ی ارتباطی حمایت از حماسه ی خاك ِ سبز:
نمكدان های شكسته

خنده ی دلخواه

محمد آرمان — 2010-03-01T14:32:40+01:00

دوست داریم بخندیم كه همه ی لذت ها در لبخندست اما چه كنیم كه اینجا، خنده را هم ارشاد نظارت می كند، تمام بالا و پایین های سختی روزگارمان به لبخندی محتاجست كه از سر آسودگی باشد و چه آسودگی ای كه در خلوت ترین لحظاتمان، مزاحمی ناخوانده سرك می كشد و رشته ی نزدیك عاطفی را با فرمان خودخوانده ای، از هم گسسته می گرداند.
این روزها، به خنده ی دلخواهی محتاجم كه مرا از تلاطم بدفرمان خودكشی نجات دهد.
...و سیاوشم زمزمه می كند:
طاقت بیار رفیق، دنیا تو مشت ماست
طاقت بیار رفیق، خورشید پشت ماست
طاقت بیار رفیق، ما هر دو بی كسیم
طاقت بیار رفیق، داریم می رسیم....

كوچ آخرین مستاجر..!

مهدی نامور — 2010-02-23T16:18:08+01:00

و من اكنون
در آستانه ی دنیایی ایستاده ام
كه در برابرم آنچه از آن دنیای خورشید و خاك و زندگی
به چشمم آشنا میآید
          سكوت است و بس
          و
         جز آن هرچه می بینم غریب است.
                   دكتر علی شریعتی

سرانجام پس از سرخونه بودن بی شرمانه(!)، كوچ می كنیم. باشد كه این كوچمان، سبب خیر شود !
پایان مهدی نامور...
آدرس وبلاگ جدید:

http://young-man.blogfa.com/

اعلان حضور !

مهدی نامور — 2010-02-21T10:50:53+01:00

با سلام و عرض ادب و احترام و سایر تعارفات معمول و دل خوش كنان !
هم خود بنده و هم خود شما می دانید كه در حدود دو هفته از خدمتتان مرخص بوده ام و تنها هدفم از این فقدان وجود مجازی، اثبات كم حرفی بنده بود ! تا بگویم كه آدم می شود، دو هفته حرف نزند و كماكان زنده بماند ! اما چه كنیم كه این حرف های من و شما در آن آقای م.ش.نگ {منتخب شورای نگهبان}، اثر نمی كند و ایشان راه به راه، كنفرانس و همایش و سمینار و برنامه ی گفتگوی خبری راه میاندازد كه ملت را با حرف هایش خام كند ! بگذریم...

كوتاه گفته ها:
1- سینیور جان ! خانه ی نو مبارك. اما سینیور گرامی، قول های مالی ای كه از پیش اعلام فرموده بودید تا كجا پیش رفت ؟! همه اش كشك ؟‌!
2- پست روز جمعه، پیش نویس سه پست بود كه به اشتباه یكی از دوستان بر روی وبسایت قرار گرفته بود ! خود بنده هم زمانی متوجه شدم كه كار از كار گذشته بود و تنها توانستم كه عامل اصلی رخداد این فاجعه را عزل جاودانه(نوعی عزل كه برگشت پذیر نمی باشد) بنمایم.
3- به زودی شاهد كوچ مجازی اینجانب نیز خواهید بود.
4- شاد و پیروز باشید.

پیامك هفته:
زمان، همه ی زخم ها را التیام می بخشد. فرانسوا ولتر

پیشنهاد هفته:
چگونگی ساخت پل معلق اهواز

اتفاق هفته:
ضایعه ی اسف بار، مرگ دختر یكی از همكاران صدیق و خدوم پدرم كه ماجراهای بعدش، قلب و ذهن انسان را به درد می آورد.
حماسه بصیرت و اتحاد !

30.كوچ مجازی

سینیور اخوانیه — 2010-02-17T18:18:40+01:00

این نقد بگیر و دست از آن نسیه بدار
آواز دهل شنیدن از دور خوش است

روزگار ما را چرخاند تا كوچ كنیم و بی آنكه رضایت درونیمان بر رفتن باشد، منزلگه امیدمان را بدرود بگوییم.
سختی این كوچ، آن چنان در مذاقم تلخ می نماید كه اشك را بر روح و روانم جاری نموده است و كلامم نمی آید.
این وبگاه با تمامی اندیشه های متضاد و مترادفش، برای من یك سكوی پرتاب بود كه بتوانم عقاید و دیدگاه های خود را بیان بدارم. امیدوارم با كوچ مجازیم، اندیشه هایم رنگ تغیر نپذیرند و بتوانم كلمات را بی هیچ مرزی بیان بدارم.
ضمن تشكر از تمامی یاران همراه و كسب اجازه از محضر جناب آقای آرمان عزیز(مدیریت وبگاه گاه نوشته ها)، قلم زدن در وبگاه گاه نوشته ها را به پایان می برم. امیدوارم در این مدت كوتاه، مسبب رنجش خاطر سایر بازدیدكنندگان مجازی نشده باشم. یاران علاقمند به اینجانب، می توانند مطالب سینیور اخوانیه را از طریق آدرس ذكر شده در ادامه ی نوشتار، پیگیری بفرمایند.
همچنین از برادر عزیز و بزرگوارم، مهدی نامور كه زمینه ی كوچ من را فراهم نمودند، تشكر ویژه می نمایم.

"وبگاه مجازی سینیور نامه"

akhvaniyeh.wordpress.com

29.یوم الله !

سینیور اخوانیه — 2010-02-13T09:04:00+01:00

تا به كجا، ناكجاآباد را مقصد می شمارید؟

28.بی ایمان

سینیور اخوانیه — 2010-02-13T06:28:12+01:00

مرگ استعداد ها و ارزش ها، سزای كسانیست كه به خود ایمانی ندارند.

27. 22 بهمن

سینیور اخوانیه — 2010-02-11T02:09:09+01:00

این مطلب رمزدار است و از طریق فید قابل خواندن نمی باشد، جهت مشاهده متن مطلب با ورود به بلاگ رمز مطلب را وارد نمایید.